Član 116.

(1) Činjenice koje su od značaja za postupanje u upravnoj stvari utvrđuju se dokazima.

(2) Dokazivanje počinje kada organ ustanovi koje su to činjenice i koje su od njih sporne.

(3) Ne dokazuju se opštepoznate činjenice.

(4) Ne dokazuju se ni činjenice čije postojanje zakon pretpostavlja. Dozvoljeno je dokazivati da one ne postoje, ako zakonom drukčije nije određeno.

(5) O upravnoj stvari može da se odluči na osnovu činjenica koje nisu potpuno utvrđene ili koje se dokazima samo posredno utvrđuju (činjenice koje su učinjene verovatnim), ako je to zakonom određeno.

(6) Na izvođenje dokaza kojima se činjenice čine verovatnim ne primenjuju se odredbe ovog zakona o izvođenju dokaza.